Mirte: Even uitstappen

Instagram en TikTok zijn verraderlijk. Mooie plaatjes. Perfecte kiekjes. Een leven dat je zelf niet hebt, maar wellicht ook niet helemaal realistisch is. Wat je ziet, is niet altijd wat het lijkt, houd ik mezelf voor. AI maakt het soms nog net een tikje erger en in alle eerlijkheid: ik ben een beetje klaar met die AI. AI voor dit, AI voor dat. Ja, ik gebruik het zelf ook. Even snel wat opzoeken, even snel iets vragen. Daar waar ik voorheen Google voor gebruikte, open ik nu net wat sneller ChatGPT. Maar waarom eigenlijk?

Soms wil ik gewoon mijn spullen pakken, zoveel heb ik er niet in een markt waarin een huis kopen in je eentje als starter vrijwel onmogelijk is, en de wereld een beetje ontsnappen. De natuur opzoeken. Terug naar de puurheid en schoonheid waar het allemaal mee begon.

Ik zeg al sinds ik klein ben dat ik een busje wil ombouwen tot een rijdend huisje. Samen met een hondje remote werken op de mooiste plekken. Idyllisch klinkt het, hè? Realistisch? Dat dan weer wat minder.

Soms heb ik het gevoel dat ik stilsta in een wereld die razendsnel voorbijraast. Een wereld die zich technologisch zo snel ontwikkelt. Begrijp me niet verkeerd: AI heeft ook echt haar pluspunten en reken er maar op dat ik ChatGPT heb gebruikt voor een spellingscontrole op deze column. Maar dat neemt niet weg dat ik soms verlang naar iets simpels. Even weg van alles wat snel, sneller, snelst moet.

Een onrustig gevoel. Soms denk ik weleens: Mirte, waarom doe je het niet gewoon? Waarom ga je niet gewoon? Spring in het diepe. Maar ja, je kunt ook vallen. En mijn baan is superleuk. Ik bedoel: wie kan er nou zeggen dat ze verhalen mag vertellen en schrijven voor haar werk? En wie weet is dat idyllische idee in werkelijkheid helemaal niet zo idyllisch. Misschien zit ik na drie dagen regen in mijn busje alsnog op ChatGPT te vragen waar het dichtstbijzijnde hotel is.

Dus ik begin iets kleiner. Met het kopen van een daktent. Een kleine slaapplek boven op mijn auto, waarmee ik vrijdag weg kan gaan en zondag weer terug kan komen. Heel eventjes uit die snelle trein stappen en een perron verderop weer instappen.

Nu begint alleen de zoektocht naar de juiste daktent. Niet mijn sterkste kant: keuzes maken. Ik krijg er kies-pijn van. Dus ik neem er gewoon mijn tijd voor en maak er een feestje van. Dromen kan ik in ieder geval wel. Opstaan met de zonsopgang en de dag afsluiten met een zonsondergang. Het moment waarop de dieren langzaamaan stil worden, de hemel roze kleurt en uiteindelijk gevuld raakt met duizenden sterren.

Misschien blijkt het straks allemaal een stuk minder idyllisch. Misschien regent het, slaap ik voor geen meter en wil ik na één nacht alweer naar huis. Maar dat zoek ik dan liever zelf uit.

Zonder het eerst aan ChatGPT te vragen.