Anneke stopt als lid van het Comité Herdenking Gevallenen

Door Mirte Croonen

Poortugaal - Anneke Dronzek zette zich twaalf jaar lang in als lid van het Comité Herdenking Gevallenen in de gemeente Albrandswaard. Het comité gaat onder andere bij basisscholen langs om de leerlingen les te geven over de Tweede Wereldoorlog en de strijd daarna in Nederlands- Indië. De les bestaat uit een professionele film over deze periode die ook de oorlogstijd in Albrandswaard belicht. Deze is gemaakt met inbreng van de leden van het comité, die de plaatselijke geschiedenis goed kennen. De gastspreker gaat samen met de leerlingen in gesprek over wat hen bezig houdt over dit onderwerp. Daarna vogt de vraag om een gedicht, tekst of tekening te maken of de Herdenking bij te wonen en een bloem te leggen bij de monumenten.

“Ik ben door een vriend gevraagd om lid te worden van het comité. Het herdenken sprak me aan en door me erin te verdiepen raakte ik steeds meer betrokken. Het belangrijkste doel van de lessen op de bassischolen vind ik dat de leerlingen weten wat er vroeger is gebeurd. Om ze een stukje geschiedenis mee te geven, maar ook om de verbinding met het nu te maken.In de oorlogsperiode waren er mensen die anderen verraadden bijvoorbeeld onderduikers. In de huidige tijd speelt dit nog altijd een rol. Hoewel wellicht in een andere vorm. Waarom wordt die ene leerling buitengesloten bijvoorbeeld? Wat doe jij? Je hebt een keuze. Ik vind het belangrijk dat we ons daar met elkaar tijdens de lessen bewust van worden,” vertelt Anneke.

Volgens Anneke blijven familieverhalen soms onuitgesproken. “Het slaat vaak een generatie over en verhalen komen dan terecht bij de kleinkinderen. Dat zien we ook met de lessen en bij de kinderen. Je kunt eigenlijk wel stellen dat alle verhalen met elkaar verweven zijn en dat, bij doorvragen en nieuwsgierigheid, die verhalen boven tafel komen.” Toen Anneke, twaalf jaar geleden, aan haar moeder vertelde dat ze bij het comité ging, kwamen daar ook verhalen uit voort waarvan Anneke het bestaan niet wist. Tot ze ernaar ging vragen, luisteren en zich erin ging verdiepen.

Het rode melkbusjee

Op de tafel bij Anneke staat een oud, rood melkkannetje. Een kannetje waar vroeger melk mee meegehaald werd. Bij het kannetje hoort een verhaal: ”Mijn moeder ging met precies zo’n kannetje naar Boerderij Brietje aan de Maas. Op dat briefje stond ‘De koe gaat kalven’. Op de weg terug nam ze het briefje van de boerderij mee waarop stond ‘De koe heeft gekalft’. Achteraf bleek dit een daad van verzet te zijn. Het briefje betekende namelijk dat het verzet kon komen met onderduikers. De kust zou namelijk veilig zijn.” Met dat briefje en melkannetje pleegde het meisje van 6 jaar, de moeder van Anneke, een daad van verzet. Pas jaren later, na de oorlog, kreeg zij het hele verhaal te horen.

De essentie van het verhaal heeft Anneke twaalf jaar lang geprobeerd over te dragen op de leerlingen. Het programma is niet gericht op oude jaartallen, maar op hedendaagse dingen die de leerlingen snappen. Symbolen die hen raken. “Ik merk dat de verhalen van Anne Frank indruk maken. De knikkerdoos die ze weg moest geven omdat ze niet meer buiten kon spelen, maar moest onderduiken, is voor veel kinderen iets herkenbaars en iets dat dichtbij hen staat.”

Vrijwilligers

Het Comité Herdenking Gevallenen zoekt mensen voor versterking. De burgemeester is zeer betrokken en ook ambtenaren dragen bij aan het comité. Hulp voor kleine en praktische activiteiten is al zeer gewenst.

Geïnteresseerden kunnen een mail sturen naar het mailadres 4meiPoortugaal@proton.me.