Katinka Blok: als een boer met kiespijn

Twee weken geleden zat ik op de bank te genieten van het warme weer. Ik had net een ijsje gepakt en nam een hap. Ineens: BAM. Een keiharde steek in mijn mond. Bizar, want de week ervoor was ik nog braaf op controle geweest. Mijn tandarts riep toen nog vrolijk: “Katinka! Bij jou is alles altijd goed. Ik kijk er even snel doorheen.” En inderdaad, alles prima. Tot dat ijsje dus.

Ik dacht eerst nog: ach, er zal wel gewoon wat tussen zitten. Mijn vader riep vanaf de andere kant van de kamer: “Je bent ook echt altijd zo’n aansteller!” Dus ik besloot het af te wachten. Dit was op woensdag, en donderdag was de pijn eigenlijk alweer weg. Mooi, probleem opgelost, dacht ik naïef.

Maar vrijdagochtend werd ik wakker met een bonkend gevoel in mijn kaak. Ik stond voor de spiegel letterlijk te lachen als een boer met kiespijn. Ik heb direct de tandarts gebeld en kon diezelfde dag nog langskomen. Ze hadden geen tijd om te behandelen, alleen om ‘even te kijken’.

In de stoel hield de tandarts zo’n ijskoud watje tegen mijn kies. Ik vloog nog net niet dwars door het plafond. De diagnose? Een ontstoken zenuw in m’n kies. “Nou, dat wordt een wortelkanaalbehandeling of die kies eruit.” De tandarts keek in zijn agenda. “Volgende week vrijdag heb ik een plekje. Dat is het eerste plekje dat we hebben.” Ik had toen al een nacht geen oog dichtgedaan. Wonder boven wonder was er na wat magisch gepuzzel in het systeem ineens wél plek op dinsdag bij zijn collega. Krijgen die tandartsen soms commissie per verkochte wortelkanaalbehandeling? Geen idee, maar ik was allang blij.

Waar ik veel erger van schrok, was de begroting die direct volgde. “Optie één is de wortelkanaalbehandeling. Optie twee is de kies trekken.” Trekken?! Ik ben 22! “Oké,” zei de tandarts vrolijk, “dan wordt het wel 950 euro.”

De behandeling zelf viel reuze mee, maar dat bedrag liet me niet los. Ik woon thuis en werk, dus ik overleef deze klap wel. Maar stel je voor dat je net op jezelf woont of een gezin hebt. Er zijn oprecht mensen die dit niet kunnen betalen en dan maar noodgedwongen voor ‘optie twee’ kiezen. Bizar eigenlijk, dat zoiets normaals als je gebit een luxeproduct is geworden.

Gelukkig is de pijn nu weg en ik ben inmiddels ook wel over dat aanstellercommentaar van mijn vader heen. Maar dat ijsje? Dat blijft voorlopig even in de vriezer.