Column Schrijver Michiel Cox: Schommel

Voor de derde verjaardag van de jongste besloten we een schommel op te hangen in de tuin. De schuur heeft een soort betonnen afdak en ik schatte dat daar precies een schommel onder zou passen. Thuisgekomen hield ik er een meetlint tegen: ja hoor, alsof het ervoor gemaakt was. 

Sinds we er kwamen wonen, hing er een onbestemd stalen haak aan het afdak en tijdens het opmeten zag ik dat er, precies op de breedte van een schommelbankje, nog een gat zat. Nu was het me eindelijk duidelijk wat er al jaren hing: dat stalen ding is een oude schommelhaak. 

De vorige bewoners hadden hier ook ooit een schommel hangen.

Je maakt een huis relatief snel tot het jouwe: je poetst het, verft wat, verbouwt eventueel iets en eens je erin leeft en de boel vuil maakt, voelt het alsof het écht van jou is. Bij ons ook. Na een paar maanden vervingen we de gordijnen, hingen een nieuw behangpapier tegen de muur en zo verdwenen de vorige bewoners helemaal. 

Tot ik die gaten en die schommelhaak ontdekten, sporen van een vorig leven. 

Ik begon me af te vragen welke sporen ik had achtergelaten in de huizen waar ik voorheen woonde. Een van de studentenhuizen bevond zich in een sloopwijk, daar ben ik definitief uitgewist. Ons appartement in Rotterdam, misschien? Zouden de nieuwe bewoners het gat in de muur al dicht hebben gemaakt? Of die tweede deur naar het balkon open hebben gekregen?

Toevallig werk ik in de buurt van onze vorige woning en niet snel na de overdracht liep ik door de straat, keek naar boven en zag dat de muur van de woonkamer een andere kleur had. Een schande, vond ik. 

Het is niet leuk om jezelf uitgewist te zien worden.

Nadat ik nieuwe haken had opgehangen, testte ik de schommel: ik zette me erop, schommelde wat en verwachtte er elk moment doorheen te zakken. Maar het gebeurde niet: hij hing stevig. 

Hij hing er jaren geleden al, hij hangt er nu, hij zal blijven hangen.