Column Mirte: Sneeuwpret met blauwe plekken

Witte, dikke vlokken dwarrelen naar beneden. Ik schuif mijn gordijnen open en zie een landschap dat verstopt is onder een laag witte sneeuw. Bijna wil ik mijn moeder opbellen: “Mama, het sneeuwt!” Alsof ik weer even dat kleine meisje ben dat niets liever wilde dan sneeuw. Sleeën van de dijk, sneeuwpoppen maken en stiekem toch een beetje ondeugend een sneeuwbal gooien.

Maar nu, op mijn drieëntwintigste, kijk ik daar toch anders naar. Sneeuw betekent niet alleen plezier, maar ook glibberen over straat, thuiswerken zoals in de coronatijd en duiken voor sneeuwballen die meer op ijsballen lijken. Het leek wel kunstschaatsen, maar dan zonder controle en zonder publiek dat klapt als je overeind blijft.

Nieuwsberichten als “Het zout raakt op” en “Dodelijk ongeluk na glijpartij op de snelweg” maakten dat ik besloot: ik blijf veilig binnen. Want eerlijk is eerlijk: ik ben niet de handigste. En jawel hoor, als een cartoonpoppetje uit een animatiefilmpje ging ik met de benen omhoog onderuit. Niet één, maar twee keer. Op de drukste straat in Kralingen nog wel. Daar lag ik dan, met mijn boodschappentas naast me, een tikje beschaamd. Een oudere dame kwam naar me toe en vroeg: “Ben je nou net gevallen?” Nee hoor lieve mevrouw, ik zit hier gewoon even te genieten van het uitzicht…

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik ook nog een sneeuwbal op mijn hoofd. “Tok!” Au. Ik draai me om, en ja hoor, op de brug staan een paar ettertjes enthousiast sneeuwballen te gooien. Ik trek mijn capuchon over mijn hoofd en waggel richting huis. Ik vroeg me onderweg af hoeveel mensen er deze week last-minute een vakantie naar de zon hebben geboekt. Zou er nu ook gesjoemeld worden met de prijzen?

Toch… ondanks alles moet ik toegeven: het heeft ook wat magisch. Kinderen die ijsvrij krijgen en met rode wangen en natte wanten genieten. Je voet kunnen zetten in verse sneeuw waar nog niemand heeft gelopen en langzaam centimeters wegzakken. Er zit iets zachts en sprookjesachtigs in sneeuw. Misschien omdat het zo zeldzaam is, voelt het extra bijzonder. Dus zei ik tegen mezelf: “Kom op, Mirt. Voor je het weet is het weer weg. Geniet zolang het kan. Steek thuis de kaarsjes aan, zet een bakkie en kijk hoe de sneeuwvlokjes de wereld nog heel even betoveren.”

Na een week lang elke ochtend de gordijnen te openen en een witte wereld te zien, was het deze week ineens weg. Jammer eigenlijk. Ergens in mij zat toch dat kleine meisje dat een vreugdesgilletje maakte bij het zien van sneeuw als ze in de ochtend haar gordijnen open deed. Dus ja, ondanks blauwe plekken, natte sokken en een pijnlijke rug (bij gebrek aan een goede bureaustoel), heb ik genoten. Mijn galerij staat vol met sneeuwplaatjes en filmpjes.