Column Katinka Blok: Expeditie Robinson Albrandswaard

Afgelopen maandag was er een bijzondere raadsvergadering in Albrandswaard. Ik weet niet wat spannender was: het verkiezingsdebat in Ahoy of de spanning in de raadszaal. De vorige vergadering was namelijk volledig uit de hand gelopen. Wat begon als een bespreking over de BOPA-procedure, eindigde in een politiek drama. Het complete college werd weggestemd. De bedoeling was dat de wethouders demissionair zouden aanblijven, of zoals tijdens de vergadering werd gezegd: “dat ze op de winkel konden passen” tot de verkiezingen. Maar dat liep anders. Volgens de Gemeentewet is dat namelijk helemaal niet mogelijk, al pleitte de Wethoudersvereniging al in 2017 ervoor om dit wel mogelijk te maken, zo is te lezen op binnenlandsbestuur.nl. Tot overmaat van ramp werd de burgemeester dus ook nog eens per ongeluk weggestemd door een fout in de motie.

De raadsvergadering van maandag stond dan ook volledig in het teken van het rechtzetten van die chaos. Burgemeester Cees Pille opende de avond met een kalme, maar duidelijke toespraak over het belang van bestuurlijke stabiliteit binnen de gemeente. Daarna nam wethouder Mieke van Ginkel het woord en verraste iedereen met haar aankondiging om af te treden. 

Nadat de fout naar de burgemeester netjes werd hersteld, werd het tijd om de popcorn erbij te pakken. CDA-fractievoorzitter Sander van der Kaaij sprak over “een politiek spel dat zich de afgelopen twee weken grotendeels achter gesloten deuren heeft afgespeeld.” Tijdens de discussie bleek dat er een overleg had plaatsgevonden tussen de andere twee wethouders, zonder Mieke van Ginkel, om te bespreken wie wel en niet zou aanblijven. Volgens Richard Steger van NAP was Van Ginkel echter simpelweg niet bereikbaar per telefoon, en daarom niet uitgenodigd.

Toen begon het geklungel pas echt. Eerst moest de situatie worden rechtgetrokken met een verklaring dat de eerdere motie van wantrouwen tegen de wethouders was afgedaan. Dat bleek niet te kunnen en daarom werd dit voorstel omgebouwd naar een motie. Daarover moest worden gestemd en Leefbaar Albrandswaard had de doorslaggevende stem hierin, maar twijfelde zichtbaar. De fractie overwoog zelfs de raadzaal te verlaten, wat tot een gelijke stemming zou leiden. Daar werd echter geen toestemming voor gegeven door de burgemeester. Uiteindelijk stemde Leefbaar tegen, waardoor er opnieuw gestemd moest worden. Dit keer over het ontslag van de wethouders.

Aan het einde van deze lange avond volgde de ultieme proef: het stemmen. Dit keer anoniem, met briefjes. Met een echt stembureau. Een soort Expeditie Robinson: Albrandswaard-editie, waarbij niemand wist wie het eiland zou verlaten. Na het tellen van de stemmen bleek: de VVD-wethouder mag blijven, de EVA-wethouder niet. Helaas is er in Albrandswaard geen afvallerseiland en zullen ze voor de paar resterende maanden op zoek moeten naar een nieuw bestuur. Een uitslag met alleen maar verliezers.