Column Katinka Blok: Break a leg

De vakantie begon goed: achttien uur vliegen met het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, de Airbus A380. Voor mij geen enkel probleem - ik kan altijd en overal slapen - maar mijn zusje en moeder keken er nogal tegen op. Mijn zusje grapte nog vóór vertrek: “Nou Katink, als een van ons nou even wat breekt de laatste dag van de vakantie… Dan kunnen we in elk geval Businessclass terugvliegen.”

Aangekomen op Bali was alles perfect: heerlijk eten, vriendelijke mensen en prachtig weer. De eerste week gingen we van tempel naar toeristische hotspot naar de volgende tempel. Zeven jaar eerder waren we er ook, maar dit keer leek Bali een stuk drukker geworden. Echt precies zoals in de film: “Verliefd op Bali”. Maar het was niet minder leuk. Zeker met de mensen daar die echt een totaal andere kijk op de wereld hebben.

De tweede week begon rustiger: een dagje beachclub. Eerst nog even langs de supermarkt voor een koude Bintang. Ik liep met mijn biertje naar buiten en toen… krak, boem, plat. Een vriendelijke Balinese vrouw rende op me af, sprak zowaar een paar woorden Nederlands en zei stellig: “Niet koelen, alleen masseren.” Ze begon gelijk aan mn voet te trekken en ik schreeuwe het nog net niet uit. Ik wist genoeg: dit was volgens mij niet alleen gekneust.

Ik dacht natuurlijk gelijk dat ik terecht zou komen in een krakkemikkig ziekenhuis bij een arts die óók taxichauffeur, gids en masseur was. Die mijn enkel onderzocht met de woorden: “No problem, maybe little broken, maybe not, you see tomorrow.” Maar niets was minder waar. Na een rit van een klein uurtje kwamen we in een prachtig internationaal ziekenhuis. Eigenlijk nog mooier dan in Nederland. Nadat de röntgen foto’s waren gemaakt kwam de arts binnen lopen met een beeldscherm: gebroken. De laatste twee weken Bali werden dus niet gevuld met tempels en hikes, maar met chillen, zonnen en een wit voetje halen.

Dan merk je pas echt het cultuurverschil met Nederland. De Balinese mensen waren zó ongelooflijk lief: alles wat ze konden doen om te helpen, deden ze ook. Van een bedje in de schaduw voor me vrijhouden tot wel tien keer per dag vragen of ze nog iets voor me konden pakken. Tegelijkertijd stond daar de hotelmanager, die met een glimlach opmerkte dat het gewoon slechte karma was. Tja, wat moet je daarop zeggen? Laten we het houden op een cultuurverschil. Mijn zusje had in elk geval pech: uiteindelijk vloog ik samen met mijn moeder Businessclass terug, terwijl zij gewoon achterin zat.