Column Katinka Blok: FOMO-Friday

Vrijdag is mijn favoriete werkdag. Niet alleen omdat het bijna weekend is, maar omdat we op kantoor FOMO (Fear Of Missing Out) Friday hebben. Voor de lunch maken we samen tosti’s en als we klaar zijn met werken begint de vrijmibo. Zo proberen we zoveel mogelijk collega’s op kantoor te krijgen om de week goed af te sluiten. Daarna begint mijn terugreis van Utrecht naar Rhoon. Soms al rond een uur of zes, maar op andere vrijdagen wordt het later en stap ik pas rond tien uur ’s avonds in de trein.

Vanaf Centraal moet ik naar Portland, en meestal stap ik bij Zuidplein uit. Dan ga ik gewoon even bij Bram Ladage zitten. Daar staan nog altijd hele aardige mensen achter de balie patat te bakken of de zooi op te ruimen. Ik ga er niet heen voor een patatje, maar omdat het fijner voelt om tussen de mensen te wachten dan alleen op het busplatform.

Want eerlijk: sommige plekken voelen gewoon niet chill. Zuidplein en Slinge bijvoorbeeld. Overdag gaat het prima, maar na 22.00 uur wil je daar liever niet een half uur in je eentje wachten. En dat gevoel werd de afgelopen week alleen maar sterker. Met Lisa in het nieuws kon je er simpelweg niet omheen: super heftig, en ook iets waar ik veel met vriendinnen over heb gepraat. Social media staat er vol mee. Ook buiten, in de supermarkt of gewoon op straat, hoor je mensen erover praten.

In mijn omgeving merk ik hoe gewoon die voorzichtigheid eigenlijk is geworden. Vriendinnen die iemand bellen en de hele wandeling aan de lijn blijven. Anderen die een fles haarlak in hun tas stoppen, “voor het geval dat” (al vraag ik me af hoeveel dat écht helpt). Of meiden die hun live-locatie delen, zodat iemand altijd kan volgen waar ze zijn. Het klinkt bijna normaal, maar dat is het natuurlijk niet.

Het is een discussie die de afgelopen week vaak voorbijkwam. Steeds dezelfde vraag: waarom fietste Lisa alleen? Maar misschien is dat de verkeerde vraag. Het zou moeten zijn: waarom kan ze daar níet alleen fietsen? We zouden niet moeten accepteren dat sommige plekken ’s avonds automatisch onveilig aanvoelen.

Zo eindigen mijn FOMO-Fridays met een frietloos bezoekje aan Bram, maar eigenlijk zou een bushalte genoeg moeten zijn.