Column Katinka. Linkse prioriteitsproblemen?

Ik ben bezig met de laatste loodjes voor mijn studie van dit jaar. PLING. Ik zie een mail binnenkomen op mijn laptop en kijk even snel naar het onderwerp: “Morgen, 16 mei, is locatie Kralingse Zoom gesloten en vindt het onderwijs online plaats.” Dit keer geen onlineonderwijs door coronamaatregelen, zoals een aantal jaar geleden, maar door demonstraties.

Een trend die is overgewaaid vanuit de VS: studenten die zichzelf “demonstranten” noemen, bezetten gebouwen en eisen dat universiteiten en hogescholen de banden met Israël verbreken. Na de heftige demonstratie aan de Universiteit van Amsterdam was nu Rotterdam aan de beurt. Deze demonstratie was aangekondigd en daarom werd op dringend verzoek van de driehoek, de Hogeschool Rotterdam en de universiteitslocatie Woudestein gesloten.

Op de Instagram van de organisatie van de demonstratie werd toegelicht dat ze niet zaten te wachten op een dialoog. Hun motto is: ‘No justice, no peace.’ De gemeente Rotterdam was gelukkig goed voorbereid met politie en ME. Door deze paraatheid werden de relschoppers afgeschrikt en verplaatsten zij hun acties na een korte tussenstop op het plein voor Rotterdam Centraal, naar Leiden. Hier gingen de demonstranten vrolijk door en bezetten het gebouw van de universiteit Leiden. Bizar! 

Ik ben natuurlijk niet tegen demonstraties. Iedereen heeft het recht om zijn of haar mening te uiten, maar de manier waarop deze ‘demonstranten’ acteren is natuurlijk belachelijk. Je kunt het niet eens demonstreren noemen. Ze beschuldigen de universiteiten ervan medeplichtig te zijn aan een ‘genocide door Israël’. Leuzen als: “From the river to the sea” en “Stop genocide” vullen de lucht. 

Daarnaast bezetten ze gebouwen, zijn agressief naar de politie en slopen ze alles wat los en vast zit. En alle kosten die er gemaakt worden, komen natuurlijk allemaal voor de rekening van de goedwillende belastingbetalers. Er is altijd een hoop gedoe rond extreemrechts, maar deze “demonstraties” brengen een vorm van extreemlinks activisme mee. 

De acties van de demonstranten laten ons zien dat er een dunne lijn is tussen vrijheid van meningsuiting en het opleggen van een eenzijdige ideologie. Universiteiten zouden plekken moeten zijn waar ideeën vrij kunnen worden uitgewisseld en waar debat en dialoog worden aangemoedigd.

En eerlijk gezegd, na het zien van de chaos, was ik blij dat ik niet in de buurt was. Mijn medestudenten noemen zichzelf misschien ‘demonstranten’, maar als je meer tijd besteedt aan het slopen van meubilair dan aan je studie, heb je misschien een prioriteitsprobleem.