Dominee Coen van Alphen

 Decemberblues

Het jaar is weer voorbij geraasd. Waarom heeft iedereen zo’n haast. Het eindigt zoals het ook begon, met dagen grauw als van beton.

Vogels hebben het goed bekeken, op zoek gegaan naar warmer streken. Laatste blaadjes dwarrelen neer. En de dichter heeft hartzeer.

De winternaaktheid van de bomen laat hun kern tevoorschijn komen. Bij het klimmen van de jaren verliest ook deze mens zijn haren.

De Sint zorgt voor een kinderfeest. Bent u of jij wel lief geweest? Heerlijk avondje voor de mensen. De roe voor dictators, is één van mijn wensen.

Kort zijn de dagen, lang de nachten. Op het licht moet je eindeloos wachten. Ik dacht dat de zon niet meer komen wou… en dan opeens is de hemel strakblauw.

Krijgen we ooit nog een flink pak sneeuw, of is dat iets van de vorige eeuw? Was het vroeger beter allemaal, of is dat een nostalgisch verhaal?

De krant staat vol van narigheid. Ik leef in een gestoorde tijd. Of is het altijd zo geweest, dat mensen tekeer gaan als een beest?

Oorlogen die niet over zijn. Generaties lang nog pijn. Maar van vrede blijven dromen, zodat ooit die dag kan komen.

De mensen hebben korte lontjes. Ze keffen net zoals hun hondjes. Vrienden, tel even tot tien, dan kun je die ander weer luchten en zien.

De zeespiegel zal blijven stijgen, natte voeten zullen we krijgen. Laten we niet langer wegkijken, maar omhoog gooien die dijken.

Bomen planten is het devies. Want ontbossing is een verlies. Beter zorgen voor de aarde. Weerloos is toch alles van waarde.

Maar je kan ook klein beginnen. In de tuin valt al veel te winnen. Tulpenbollen in de grond gestopt. Zodat er straks iets moois ontpopt.

De feestdagen komen dichterbij. Lang niet iedereen is blij. Bezorgers draaien overuren. Maar het kan af en toe flink schuren.

Boodschappentassen vol lekkernij. God bless you, zegt de dakloze tegen mij. Geef ik hem aandacht of geef ik geld, het gaat erom wat werkelijk telt.

Hoop of wanhoop, wat zal er winnen. Maar steeds kan je opnieuw beginnen. Wie perspectief heeft, kijkt het verst. Gelukkig wordt het ook weer Kerst.

Een kind geboren in een stal, dat vrede op aarde brengen zal. Ooit, dan wordt het pais en vree, maar werk ik daar zelf ook aan mee?

En dan is het weer Oudjaar. Bijna is mijn liedje klaar. Nog één keer jezelf laten gaan? En in januari de drank laten staan.

Voor ’t laatst vuurwerk in de straat. Let wel op je vingers, maat. Mijn wens is dat ik ieder mens vanaf nu het beste wens.