Column Katinka: Bloed, zweet en tranen

Daar stonden we, midden in Amsterdam. Geen idee of we hier nog doorheen zouden komen. Links klonk luid geschreeuw, rechts werd er met bier gezwaaid en voor ons beukte een groep hooligans enthousiast tegen elkaar aan. Opeens werd het mistig, een paar flinke knallen vulden de lucht en toen liep het ineens helemaal uit de hand. Dit was niet bepaald hoe we onze middag hadden voorgesteld.

Afgelopen week ging ik samen met mijn zusje Isabelle naar het concert van André Hazes. We hadden ons voorbereid op een middagje gezellig meezingen, maar niet op een survivaltocht. Want voordat we überhaupt bij de Ziggo Dome aankwamen, hadden we al een halve wereldreis achter de rug.

Je zou denken: gewoon de trein van Rotterdam naar Amsterdam nemen en klaar. Maar nee, lang leve het openbaar vervoer. Via Alexandrium naar Gouda, door naar Utrecht en uiteindelijk belandden we ergens diep in 020. Maar goed, we waren er.

Eenmaal aangekomen viel het op hoe druk het was. Mensen met biertjes zongen luidkeels. “Die hebben er zin in,” lachte Isabelle. Dus wij liepen, nietsvermoedend en zonder enig richtingsgevoel, met de menigte mee richting de Ziggo Dome. Eén klein detail hadden we over het hoofd gezien: voetbal.

Ajax speelde die middag tegen AZ. En dat hebben we geweten. Voordat we het doorhadden, zaten we midden in een gigantische groep supporters. Of hooligans. Geen idee, maar laten we zeggen dat ze enthousiast waren. Dat enthousiasme sloeg echter om in chaos. Opeens vuurwerk, rook en een grimmige sfeer.

Niet veel later verscheen de ME, compleet met helmen, schilden en stokken, om de boel onder controle te krijgen. Op zich prima, maar wij stonden dus nog midden in die groep. Isabelle keek me paniekerig aan. “We moeten hier weg.”

Gelukkig zag de ME al snel dat wij geen Ajax-supporters waren. Misschien kwam het doordat we geen fakkels, maar Google Maps in onze handen hadden.

Uiteindelijk bereikten we met bloed, zweet en—gelukkig geen tranen de Ziggo Dome. Het had wat voeten in de aarde, maar daar stonden we dan, biertje in de hand, klaar om uit volle borst mee te zingen.