Te mooi om niet te delen

INGEZONDEN

Na vijftien jaar niet in Poortugaal te hebben gewoond, ben ik nu tijdelijk een aantal weken te vinden in dit prachtige dorp. Met de nazomerzon op mijn armen wandel ik zo de Grienden in. Mijn kinderen genieten van de rust, de ruimte en het groen. Ik besef dat het een enorm privilege is hier te zijn opgegroeid.

Een schril contrast met Anne, een van mijn studenten. Ze is 18 en zorgt al een aantal jaar voor zichzelf: haar ouders zijn daar niet toe in staat. Anne werkt keihard om haar studie te halen en een stabiel leven op te bouwen. Zonder hulp van een volwassene.

Ivan, een Oekraïense universitair student, zit in dezelfde klas. Hij had bijna zijn bachelor afgerond aan de universiteit van Kyiv. Toen de oorlog uitbrak is hij gevlucht en studeert inmiddels in het Nederlands (!). Ivan heeft hier een horecabaan, verkering en hij kent de Nederlandse overheidswegen op zijn duimpje. 

Anne en Ivan verdienen een dak boven hun hoofd. Een veilige plek om te leven en zich te ontplooien.

Enkele dagen na mijn overpeinzingen over het mooie Poortugaal en Rhoon fiets ik over de Achterdijk naar school. Ik lees onderstaande tekst van een enorm spandoek:

Zijn uw kinderen en kleinkinderen nog veilig op dit fietspad de komende 15 jaar? 

Asielzoekers, statushouders en spoedzoekers komen hier te wonen!! Help mee, teken de petitie: achterdijk.petities.nl en teken bezwaar aan bij de gemeente!

Dan is mijn vraag: waarom verdient u wél een veilig dak boven uw hoofd en Ivan niet? 

U heeft een eigen verblijfplek. U woont in een van de mooiste dorpen van Nederland. Maak wat ruimte vrij in uw hart om die prachtige omgeving te delen. Met Anne en Ivan. Of een van de andere 68 personen die daar veilig kunnen slapen. 

Laura 

Voormalig inwoner van Poortugaal