Column Katinka: Mind your step

Afgelopen zondag was het zover. Samen met mijn ouders en twee zusjes vertrokken we naar het zonnige eiland Curaçao. Mijn vader had al vanaf vrijdag rode vlekken in zijn nek van de vliegstress, daarentegen maakte het mijn moeder allemaal niet uit.

Dit jaar gingen we met de trein naar het vliegveld. We waren dus lekker op tijd vertrokken, zodat we ruimte hadden mocht er een trein vervallen. Prima, zou je denken. Ruim vier uur van tevoren kwamen we aan op Schiphol Airport. Eerst inchecken, daarna door de douane. Hier werd de trolley van mijn zusje overhoop gehaald omdat ze iets ‘verdachts’ zagen. Later bleek dit het spel Regenwormen te zijn. Blijkbaar ziet dit er nogal crimineel uit, want er moest nog een explosieven-test gedaan worden. Na het inchecken en de douane zou je denken dat er geen reden voor stress meer is. We hadden tijd zat voordat we gingen boarden. Mijn moeder nam de aftrap in de taxfree-shops.

Winkel in, winkel uit, even een drankje doen, een tussenstop voor de toiletten en nog even snel op het laatste moment een hamburger scoren. Totdat we door de intercom hoorden: “Last call for familie Blok. Wil familie Blok nu naar de gate toe komen.” De stress van mijn vader was dus niet voor niets…

Gelukkig was mijn vader in de tussentijd al naar de gate gelopen en wist hij waar het was. We waren nog op tijd bij de gate. Na een vlucht van zo’n elf uur kwamen we aan op het vliegveld in Hato. Voordat we naar ons verblijf konden, moesten we eerst nog door de douane. Dit keer kreeg mijn moeder rode vlekken, want er was nagenoeg 100 procent controle.

Op een bord stond: “Alle vleesproducten hier in de kliko, verboden in te voeren om eventuele ziektes te voorkomen.” Wij hadden droge worst uit Friesland meegenomen voor een familielid die in Curaçao woont. Gelukkig waren de toeristen voor ons flink de Sjaak, want alle douaniers waren met hen bezig en wij konden zo doorlopen.

De vakantie kon nu écht beginnen. Tijd voor vakantie!