Bijzondere dorpsgenoot David Vogel

“Het hoeft liever niet te veel over mijzelf te gaan, maar als het positief bijdraagt aan de organisaties waar ik voor werk is dat altijd mooi”. Het is de reactie die David ons gaf op de vraag of wij hem mochten interviewen voor de vierde editie van de Etalage. Het laat direct zien met wat voor persoon wij te maken hebben. Esther, die ook bij dit interview aanwezig was, beschreef het een aantal keer als ‘pure naastenliefde’. Misschien dat dat inderdaad wel het meest omvattende woord is. Een gesprek in de opvang in Ridderkerk over verdriet, verbazing en misbruik, maar ook over blijdschap in een periode van oorlog die helaas nog niet ten einde is. 

Tekst: Kim Bons - Delta Makelaars

Nadat David zijn gesprek heeft afgerond met twee bewoners die graag nog afsluiten met het nemen van een foto, nemen we plaats aan de ronde tafel. Hoewel dit interview met name over de huidige oorlogssituatie in Oekraïne gaat, is het werk voor David hier niet begonnen. Twee jaar geleden werd het verlangen om meer vrijwilligers werk te gaan doen zodanig groot dat hij besloot zijn eigen zaak van de hand te doen. Best een sprong in het diepe, maar David was zelfverzekerd en besloot daarom ook daadwerkelijk direct actie te ondernemen. “Ik heb mijn vrachtwagenrijbewijs gehaald en kwam al snel terecht in de hulpgoederen. Voor stichting CRR (Christian Refugee Relief) uit Nieuw-Lekkerland ben ik begonnen met het brengen van hulpgoederen naar Griekenland. Begin dit jaar kwam daar Oekraïne bij.” De hulp aan Oekraïne werd direct in gang gezet en binnen een week was er een warehouse opgezet bij de grens in Polen. Al in de tweede week trok David de grens over om ook in het land zelf hulp te bieden. In eerste instantie deed hij dit in Lviv, maar zodra de Russen uit Kiev waren vertrokken besloten ze door te reizen naar de hoofdstad met als hoofddoel hulp te bieden langs de frontlinie. 

Het werk van David is dan ook niet zonder risico, maar daar deinst hij niet voor terug. David is met name van het praktische, zoals hij zelf aangeeft. Helpen op locatie is dan ook wat hij wil. Op een vakantie liep hij iemand tegen het lijf die werkt met mobiele hospitaals. Die zijn maar al te hard nodig en dus besluit hij ook hier zijn medewerking aan te verlenen. In Oekraïne worden er meerdere mobiele hospitaals geplaatst op plekken waar hij moet lopen met een kogelvrijvest en een helm. Daarnaast is het zaak om constant op je hoede te zijn. David: “Je hebt een soort ‘bommen-app’ waar je meldingen op kunt zien waar de bommen zijn ingeslagen. Maar, zoals je begrijpt: ze zijn dan al gevallen. De eerste nacht dat je moet slapen is dan ook behoorlijk angstaanjagend. Je moet luisteren hoever er ongeveer een bom van je vandaan neerkomt, maar dat is zo moeilijk in te schatten. Ga je dan wel of niet naar de schuilkelder? De tweede nacht slaap je daarentegen alweer door alles heen. De geluiden ‘wennen’ zou je bijna zeggen en het werk moet hoe dan ook doorgaan.” Samen met andere vrijwilligers en verschillende hulporganisaties reist hij nog regelmatig af naar Oekraïne met hulpgoederen. De hulpgoederen worden afgeleverd bij plaatselijke organisaties die weten waar deze het hardst nodig zijn. 

Vluchtelingen opvang 

Ondertussen heeft ook Esther plaats genomen aan de tafel. Er komt nog een hele klas met kinderen binnen die komen kijken hoe het hier is. Esther: “Twee kindjes uit deze klas komen laten zien hoe hun huis eruit ziet. Voor de kindjes heel leuk en ik denk dat het voor de rest van de klas ook goed is om te zien dat de standaard die zij kennen niet voor iedereen geldt.” Esther straalt letterlijk liefde uit. Overdreven? Ik denk van niet. De manier waarop zij hier rondloopt, iedereen begroet en kent is fantastisch om te zien. ‘Naastenliefde’, zoals zij het zo mooi zegt. Dat is dan ook de reden dat ze begonnen is met het opzetten van deze vluchtelingenopvang. 24/7 staat zij klaar voor de mensen die hulp zoeken hier in Nederland. “Zonder de hulp van mijn man en kinderen, stuurgroep “In Oekraine ben ik constant op mijn hoede. Via een soort ‘bommen-app kijk ik waar de bommen zijn ingeslagen.” 20 Wil jij ook een helpende hand bieden of vraag jij je misschien af op welke manier je dat kunt doen? Zowel particulieren als bedrijven kunnen zich melden voor het eventueel financieel ondersteunen/ sponseren van hulpvrachten. Ook goederen zoals houdbaar voedsel, luiers en hygiëne middelen zijn meer dan welkom. Neem hiervoor contact op met David Vogel via 06-25412288. en al die lieve vrijwilligers had dit anders nooit gelukt. Er is zoveel voor nodig. De andere vrijwilligers en ik heb uren en uren zitten bellen met dokters, scholen, tandartsen, enz.. Het is fantastisch om te zien dat o.a. ook ondernemers enorm betrokken zijn: de bakker die het brood regelt, een bloemist die ervoor zorgt dat het hier ook nog gezellig gemaakt kan worden, transport dat wordt geregeld, ga zo maar door. Ik ben dankbaar voor al deze mensen!” De opvang biedt mensen een veilige plek en heeft inmiddels al aan meer dan 200 vluchtelingen onderdak geboden. 90% van die mensen is aan werk geholpen en de kinderen kunnen naar school. Op het moment van het interview wonen er nog 54 mensen. De langste al zes maanden en vier dagen, terwijl het de bedoeling was om mensen voor maximaal drie dagen opvang te bieden. Dat is het overduidelijk al lang niet meer. 

Misbruik 

David vervolgt zijn verhaal: “Bij de grens was het gekte. Alles moest gestroomlijnd, maar dat was niet te doen. Je ziet mensen in paniek en getraumatiseerd de grens over komen en mensen die hulp willen bieden op welke manier dan ook. Dit resulteert dan ook in bergen met kleding en rijen met busjes. Het is wel heel mooi om te zien hoe mensen emotioneel betrokken zijn. Dat moet je dan ook gewoon laten gaan.” Wat David en Esther mij daarna vertellen is iets waar je misschien thuis niet over nadenkt. Althans, ik niet. Er zit namelijk ook een zeer schrijnende kant aan de ‘hulp’ die er geboden wordt. Mensen weten onwijs snel misbruik te maken van de hele situatie. Esther: “Er kwam hier een meisje binnen van 19 jaar. Ze was volledig in paniek: “Waar zijn mijn vriendinnen, waar zijn mijn vriendinnen!” Het bleek dat al haar vriendinnen bij de grens in een busje zijn gestapt en ze heeft niets meer wat van hen gehoord.” Esther vertelt dat er zelfs bij de opvang mannen voor de deur staan die zeggen werk te hebben voor alle vrouwen. Het is daadwerkelijk te bizar voor woorden. En dan te bedenken dat er nog zoveel meer van dit soort verhalen zijn die je niet te horen krijgt. 

Praktisch en emotioneel 

Waar David met name van het praktische is, is Esther er met name (ook) voor het emotionele gedeelte. En dat is overduidelijk hard nodig. “Ik knuffel heel veel. Soms moet je mensen gewoon beetpakken en laten voelen dat je er voor ze bent. Dat het veilig is waar zij nu zijn en er voor hen gezorgd zal worden. Je ziet de mensen er letterlijk van opknappen. Dat is fantastisch om te merken en te zien. Je leert ontzettend veel in eigenlijk een hele korte tijd”. 

Inzicht 

Dat het verhaal van zowel Esther als van David niet in vijf minuten is samen te vatten is overduidelijk. Ik heb ruim anderhalf uur met open mond zitten luisteren naar de verhalen, me verbaasd over de dingen die je niet te horen krijgt via het nieuws en het bewonderenswaardige werk dat zij verrichten. Niet te vergeten: samen met nog zoveel andere vrijwilligers en ondernemingen die op welke manier dan ook een steentje bijdragen. Het had nog heel veel langer kunnen en mogen duren, maar hopelijk geeft het op deze manier wel inzicht in de, toch wel, zorgwekkende situatie waarmee ook wij van doen hebben.