Brandweerman Xander Breuls
De impact van een incident
Ons korps bestaat voor 100% uit vrijwilligers. Dat houdt dus in dat we allemaal in de buurt van de kazerne wonen en bij alarm binnen 4 minuten in de rode wagen de kazerne uitrijden. Dat is mooi natuurlijk, maar het houdt ook in dat de incidenten waar wij op af worden gestuurd, meestal te maken hebben met bekenden van ons. Onze mensen zijn vaak mensen met een groot sociaal netwerk en dat is ook een van de redenen om dit werk erbij te doen: mensen in de buurt kunnen helpen.
Maar natuurlijk zijn de incidenten die we afhandelen vaak dikke ellende voor degenen die ons nodig hebben. Meestal kunnen we daar goed mee omgaan en weten we dat we komen helpen en we alles doen om hun ellende te beperken. Maar goed, ook wij zijn maar mensen. Ook wij hebben soms een uitruk waar we anders van terug komen dan dat we erheen zijn gegaan. Zo was er onlangs een reanimatie waarbij het slachtoffer een collega van een van de mannen op onze wagen bleek te zijn. Eenmaal ter plaatse bleek dit het geval te zijn en is onze man bij de wagen gebleven en heeft de rest van de ploeg de inzet afgehandeld. Ik was zelf niet bij deze uitruk, maar de bevelvoerder heeft me tijdens de inzet al op de hoogte gebracht van de situatie.
Ik ben in ons korps degene die opgeleid is als TCO-er (Team Collegiale Opvang) Dit komt in actie als er geestelijke/mentale bijstand verleend zou kunnen moeten worden aan collega`s. In dit geval heeft de ploeg besloten om na de inzet bij de collega thuis langs te gaan om in zijn tuin, met een bakje koffie (troost?), na te praten. Dit is geen standaard procedure, maar omdat we zo`n hechte club zijn komen dit soort initiatieven spontaan op. Die dingen ontroeren me telkens weer en maken dat ik me wil blijven inzetten voor de burgers en mijn collega`s, ondanks dat dit soms dus echt heel hard kan zijn. De groep maakt alles goed. Zo blijven we goed in staat om de soms heftige ervaringen te verwerken of in elk geval een juiste plek te geven.