Afbeelding
Foto: Ronald Hooijmeijer

Column dominee Coen van Alphen: Winterbloei

Column Column

Exit kerstboom en lampjes, welkom aan de potjes met bollen die perspectief geven op het voorjaar. Aan het rijtje van narcis, hyacinth en blauwe druifjes kan ik nu ook de magnolia toevoegen. In mijn tuin staat een grote magnolia. Aan het begin van de winter al vormen zich talloze knoppen. Belofte van een nieuwe bloei, ooit (maar wat voelt april nog ver weg). Een grote scheefstaande tak had ik vlak voor kerst afgezaagd en meegenomen naar de kerstnachtdienst.

In die dienst, midden in de winternacht, ging het over hoop. Het was (en is nog steeds) een tijd waar je soms behoorlijk hopeloos van kan worden. De twee schijnbaar onoplosbare oorlogen waar we zijdelings bij betrokken zijn. De klimaatcrisis die alleen maar groter wordt. En zo nog het een en ander. Om deze uitdagingen het hoofd te bieden hebben we hoop nodig. Maar hoe blijf je hoopvol bij zoveel slecht nieuws? Ik liet de mensen de tak van de magnolia zien, vol knoppen. Die knoppen symboliseren voor mij wat hoop is. Hoewel nog diep in de winter, laat de boom al zien wat gaat komen. Bomen hebben geduld om te wachten tot het hun tijd is.

We lazen het oude verhaal van het kerstkind dat geboren wordt in de nacht, als belofte van een nieuwe tijd. En ik vroeg mensen om op te schrijven wat hun hoop gaf. De kaartjes met hun antwoorden konden ze voorin ophangen. Dat leverde een waaier aan prachtige antwoorden op. Een kleine greep: “Als het donker is in mijn leven, geven de bakens van licht om mij heen hoop. Dat zijn de engelen van God zelf.” “Dat je elke dag opnieuw kunt beginnen.” “Een glimlach van een vreemde krijgen en die dan doorgeven.” “Mensen zonder oordeel die bidden om vrede.” “Te ervaren dat mensen om elkaar geven en wat voor elkaar willen betekenen.” In wat overduidelijk het handschrift van een kind was las ik: “Mijn familie, liefs, [naam]”, met getekende bloemen erbij. De kwetsbaarheid van de antwoorden raakte me. Zoveel manieren waarop mensen zich ondanks alles door het leven slaan. “Hope is the optimism of the broken heart”, zegt zanger Nick Cave.

Thuisgekomen zette ik de magnoliatak in een vaas. Wie weet! Een paar weken later viel me op dat een aantal knoppen groter leek te worden. En met nog een paar dagen gebeurde het wonder: de zachte dopjes om de knoppen gingen als vleugeltjes open en vielen toen op de grond. Diep-paarse bloemen kwamen tevoorschijn. Ik kon mijn ogen niet geloven. Een afgezaagde tak kan alleen maar afsterven, zou je denken. Maar geef hem water en hij zal eerst uitbundig bloeien. Het is nog geen voorjaar, de magnolia in de tuin wacht geduldig af. Ik leer ervan om niet op te geven, maar het goede te blijven zoeken. In de hoop op een wereld in bloei.

Advertenties uit de krant